Dé nummer 1 in gebruikte trapliften!  

Dé nummer 1 in gebruikte trapliften!

Nieuws over ons

Erik Gosker

Vier ergernissen over mijn nieuwe collega’s

De afgelopen maanden moest ik mij flink aanpassen. Nieuwe werkplek, nieuwe collega’s, nieuwe gewoontes. Het was wennen daar in Nunspeet. Pas ik daar wel? Had ik wel bij dat bedrijf moeten solliciteren? De vier grootste ergernissen moeten mij even van het hart.  

Koffie 
Ten eerste was ik gewend dat ik om 07.00 uur vrijwel altijd als eerste op kantoor kom. Bakje koffie erbij, Twitter openen, mail bijwerken, muziekje luisteren. En zodra ik de eerste collega zie, is het meestal tijd voor mijn tweede bak koffie. En dan pas praten. Heerlijk rustig begin van de dag. Maar niet bij Smienk. Daar sta ik om 06.45 uur gewoon in de rij bij het koffiezetapparaat. Oke, de rij bestaat uit mijzelf en één ander, maar Nanyo neemt wel koffie mee voor de hele werkplaats. Moet ik nog een praatje maken ook. Dat ben ik niet gewend vóór mijn eerste bak koffie!  

Geld 
Daarnaast stapte ik over van de ouderenzorg naar een commercieel bedrijf. Naar collega’s die vooral geld willen verdienen. Dat dacht ik. Benieuwd was ik of ik mij in die wereld staande kan houden. Bleek die verwachting niet te kloppen. Toen ik mijn eerste stukken tikte over tweedehands trapliften had een belletje kunnen rinkelen. Zeker toen Erik Smienk sprak over het ontstaan van Smienk trapliften. Blijken we te bestaan, omdat een oudere dame geen geld had voor een nieuwe traplift. Wilde hij haar helpen. Het verschil met werken in de zorg, waar ik al jaren werk, is een stuk kleiner dan ik verwacht had. 
 
Groepsapp

En dan die groepsapp. Alle collega’s samen in één app. Elke dag krijg ik berichten op mijn telefoon. Mijn privé-telefoon! En geen vakantiefoto’s of voetbalstanden, maar zakelijke berichten. Telkens weer berichten over werk. Meestal van de telefoondames richting de monteurs, nooit een bericht aan mij. Deze week nog: ‘Mevrouw Superblij, belde net dat zij de monteurs zo vriendelijk vond’ of ‘Meneer Snelgeholpen heeft zojuist gebeld, hij bedankt de kundigheid van Sander en doet de hartelijke groeten aan Elly.

Lunch 
Tenslotte, mijn laatste ergernis en dan stop ik. Ik ben een kantoorpand zonder lunchruimte gewend. Tussen de middag loop ik daarom met mijn boterhammen door de wijk. Soms met een collega, maar meestal alleen. Heerlijk die tijd voor mijzelf. Hier word ik geconfronteerd met een lange lunchtafel. Zit ik om 12.30 uur ineens tussen de directeur en een lasser mijn broodje kaas te eten. En dan praten we over privézaken, zoals vakanties en bruiloften. Elke dag weer! Hoewel, soms zit ik tussen een monteur en een telefoniste. En ik heb ook weleens naast een lasser gezeten. Maar altijd aan die grote lunchtafel. Gezamenlijk lunchen met de hele club, dat was ook wennen. Er wordt zelfs over voetbal gesproken.  

Ach, alles went..  


Erik Gosker
Copywriter en adviseur

53955